دستورالعمل بازنگری شده خدمات پرداخت (PSD2) بیان می کند که همه بانک های اروپا باید به ارائه دهندگان شخص ثالث مجاز (TPPs) اجازه دسترسی به اطلاعات حساب های پرداخت را از طرف مشتریان خود بدهند.

رایج ترین تعریف از این حساب این است: حسابی است که می‌تواند پرداخت‌ها را به و از شخص ثالث ارسال و دریافت کند. اما همیشه به این سادگی نیست. برای واجد شرایط شدن به عنوان "حساب پرداخت" تحت PSD2، یک حساب باید سه معیار را داشته باشد:

اگر حسابی با این معیارها مطابقت نداشته باشد، یک حساب پرداخت نیست و اطلاعات مرتبط با حساب تحت پوشش PSD2 نیست.

با این حال، PSD2  کشورهای اتحادیه اروپا و منطقه اقتصادی اروپا را مدنظر دارد که هر کدام مجموعه قوانین بانکی خاص خود را دارند. این بدان معناست که دامنه بانکداری باز نه تنها از کشوری به کشور دیگر بلکه از بانکی به بانک دیگر نیز متفاوت است.

به عنوان مثال، بانک سوئدی SBAB یک API در دسترس قرار داده است تا TPPها را قادر می سازد اطلاعات را از حساب های پس انداز واقعی (به معنای حساب های پس انداز که فقط به کاربران اجازه واریز و برداشت پول را می دهند) جمع آوری کنند - البته با رضایت مشتری.

از آنجایی که بیشتر حساب‌های پس‌انداز حساب‌های پرداخت نیستند، بانک‌ها نیازی به ارائه رابط دسترسی به آن داده‌ها ندارند.